Dziś jest czwartek 21 września 2017     Imieniny obchodzą: Bożeciech, Bożydar, Hipolit, Jonasz, Mateusz

Informacje

Fundusze Norweskie

BIP

NFZ

Remont kapliczki w Dąbrowej

 

„Rewitalizacja zabytkowej Kapliczki w Dąbrowej koło Nowego Sącza”

 

    Szpital otrzymał dotację na realizację prac w ramach zadania publicznego pod nazwą „Ochrona Zabytków Małopolski”  w wyniku złożonego w 2013 r. wniosku o dofinansowanie powyższego projektu. Jednak większość kosztów stanowiły środki własne Szpitala.

 

    W ramach remontu zostało naprawione pokrycie  dachu, odnowiona elewacja kapliczki wraz z podbitką dachową, a także odnowione ściany fundamentowe z kamienia. Również wnętrze kapliczki zostało odnowione.

 

         Realizacja rewitalizacji zabytkowej Kapliczki w Dąbrowej koło Nowego Sącza wypełniła zalecenia pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Konserwatora zabytków i przyczyniła  się do powstrzymania postępu uszkodzeń tego zabytku i jego trwałe zachowanie.

         Warto, też podkreślić, iż Kapliczka w Dąbrowej usytuowana jest na terenie zabytkowego, wpisanego do rejestru zabytków, ogrodu dworskiego z zabytkowym charakterystycznym układem o trzech wnętrzach (wnętrze zajazdu i dwa wnętrza ogrodowe ze stawem) oraz zabytkowym drzewostanem (najstarsze drzewa osiągają wiek 130 lat) i otuliną zieleni.

Remont kapliczki zakończył się we wrześniu 2014 r.

 

 

 

Przed remontem

http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl

Po remoncie

http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl

 

 

TROCHĘ HISTORII…….

Najstarsze wzmianki historyczne o wsi Dąbrowa sięgają zaledwie XV wieku. W 1570 roku wieś jest wymieniana jako własność Sebastiana Wielogłowskiego z Wielogłów. W XVI wieku na terenie Dąbrowy osiedlają się arianie, którzy w okresie potopu szwedzkiego pod wodzą Wespazjana Schlichtinga łupią okoliczne dwory (m.in. Marcinkowice).

Z początkiem XIX wieku wieś znajduje się w rękach rodziny Kielawów. Przed rokiem 1846 jako właściciel wymieniany jest Feliks Kielawa. Na planie katastralnym z tegoż roku widoczny jest dawny drewniany budynek dworu z rozciągającymi się po jego zachodniej stronie zabudowaniami gospodarczymi folwarku, otoczony ogrodem i czterema stawami rybnymi (do dziś zachowały się dwa). W roku 1862 jako właściciele dworu wymieniani są spadkobiercy po Wincentym Ligęzie, adwokacie z Tarnowa. W aktach sądowych z 1880 roku wymieniany jest Filip Kielawa, który odsprzedaje majątek Anastazji Prochaskowej z Nowego Sącza. W roku 1889 Anastazja Prochaskowa sprzedaje Dąbrowę Władysławowi Kempnerowi (1841-1906), właścicielowi  Łętowni w powiecie suskim. Władysław Kempner pochodził z terenów obecnej Słowacji, w czasach zaborów pełnił funkcję dyrektora departamentu w Ministerstwie Kolei w Wiedniu. W miejscu dawnego drewnianego dworu, powstaje wówczas nowy, eklektyczny pałacyk. Pałacyk ten przez blisko rok (1901-1902) gościł w swoich murach Gabrielę Zapolską i jej świeżo poślubionego męża – Stanisława Janowskiego.

 

Jak pisze Józef Bieniasz: ...narzeczeni nie chcieli nic kupować. Oboje jako artyści uradzili nie wiązać się na stałe z jednym miejscem pobytu, wobec czego poprzestali na razie na wydzierżawieniu na przeciąg jednego roku znanego już pałacyku w Dąbrowie pod Nowym Sączem. Tam mieli zamieszkać, pracować, a potem zrobić, jak wypadnie.

Ślub odbył się dnia 30 października 1901 r. w Dąbrowie, w małej, drewnianej kapliczce, stojącej na podwórzu pałacu, pamiątkowej dlatego, że słuchał tu podobno mszy świętej król Jan III, wracając ze swej wiedeńskiej wyprawy, a także ks. Józef Poniatowski w okresie swoich bojów w Galicji. Stułą związał ich przyjaciel pana młodego ksiądz Stasiński w obecności pani Malwiny Janowskiej i niewielkiej grupy najbliższych przyjaciół obojga. Małżeństwo zostało formalnie zawarte i odtąd Zapolska dodała do swego pseudonimu nazwisko męża, Janowska.

Początkowo pobyt w Dąbrowie wydawał się sielanką, której nastrój psuł jedynie niechętny stosunek do młodej pary dzierżawcy majątku, Wysockiego. Odczucia Gabrieli Zapolskiej z tego okresu odnajdujemy w jej listach, pisanych głównie do siostry męża, Bronisławy Rychter-Janowskiej oraz jego matki, Malwiny Janowskiej. Z czasem nadeszło rozczarowanie... Ziemiaństwo nie akceptowało Zapolskiej ani jej sztuki, uważając ją za kobietę – łagodnie mówiąc – zbyt wyemancypowaną. Janowscy wytrzymali w Dąbrowie niecały rok.

Na ostateczną likwidację pobytu w Dąbrowie wpłynęli tez niemało dzierżawcy majątku Wysoccy. Pod oknami pałacyku zajmowanego przez małżeństwo pasł się w ostatnich czasach co dzień złośliwy buhaj, w piwnicach, należących w części do owych państwa, awanturowała się głośno służba. Dalsze przebywanie tutaj w podobnych warunkach groziło obojgu rozstrojem nerwowym. Opuszczając niegościnny dwór małżonkowie postanowili zemścić się w swoisty sposób na prostackich sąsiadach. We dwoje ułożyli taki wiersz, który następnie Janowski utrwalił tuszem na werandzie:

Mieszkał tu ongiś malarz z żoną literatką

Lecz ich bydło opadło, więc zemknęli gładko.

A taki sens moralny sam się z tego snuje:

Kto chce mieć duszę wolną , bydłu ustępuje...

(J. Bieniasz..., s.195-196).

Po śmierci Władysława Kempnera majątek odziedziczył w 1907 roku jego syn, Władysław Kempner jr, a w 1911 sprzedał go sądeckiemu adwokatowi, Gustawowi Stuberowi. W rękach Stuberów Dąbrowa pozostaje do 1939 roku. Liczył on przed wojną ok. 200 ha gruntów ornych i 2 ha parku z czterema stawami. Po roku 1945 następuje parcelacja majątku - grunty zostały przejęte przez Państwowy Fundusz Ziemi, a we dworze początkowo gospodarowało Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. W 1952 roku resztówkę przejął nowosądecki szpital, który umieścił we dworze oddział Chorób Płuc,  a obecnie mieści się tutaj Oddział Chorób Zakaźnych.  

 

 

http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl http://www.szpitalnowysacz.pl