O nas

Misja Szpitala

Misją Szpitala Specjalistycznego im. J. Śniadeckiego w Nowym Sączu jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa w zakresie zdrowia psychicznego i fizycznego mieszkańcom województwa małopolskiego z wykorzystaniem najnowocześniejszych dostępnych metod profilaktyki i promocji zdrowia, leczenia i rehabilitacji.

Celem Szpitala jest wykonywanie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych oraz promocji zdrowia.

Stosunek chory – lekarz winien opierać się na dialogu uwzględniającym wysłuchanie, szacunek i zainteresowanie, winien być prawdziwym spotkaniem między ludźmi wolnymi, winien być spotkaniem zaufania z uczciwością.

Jan Paweł II

Historia Szpitala

Budowę szpitala rozpoczęto w 1905 r., a rok później obiekt był już gotowy. Szpital dysponował wówczas 92 łóżkami i miał cztery oddziały: chirurgiczny, wewnętrzny, położniczy i zakaźny. W latach 1933 – 1934 szpital rozbudowywano, czego efektem było 40 łóżek zakaźnych i 20 na potrzeby gruźlicy. W latach 1936-1939 dobudowano piętrowy budynek administracyjno-gospodarczy.

1938 r. szpital przybiera nazwę Szpitala Powszechnego. Jest administrowany i finansowany przez władze powiatowe. W 1939 r. było w nim 180 łóżek przy rocznym średnim obłożeniu 133 łóżek. Podczas okupacji lekarze szpitala nieśli pomoc ofiarom wojny, żołnierzom, oficerom, członkom ruchu oporu.

Pod koniec lata 1949 r. szpital stał się jednostką budżetową i zmienił nazwę na Szpital Miejski, a w roku 1953 otrzymał imię Jędrzeja Śniadeckiego. Wskutek przeprowadzonej modernizacji szpital posiadał 7 oddziałów: ginekologiczno – położniczy, noworodków, pediatryczny, chorób wewnętrznych, laryngologicznych, zakaźny i gruźliczy oraz chirurgiczny. Po przekazaniu przez władze miasta zabytkowego dworku w Dąbrowie koło Nowego Sącza, który zaadaptowano dla potrzeb oddziału gruźliczego, szpital dysponował w 1950 r. 278 łóżkami. Rozpoczęta w tym samym roku rozbudowa skrzydła szpitala wzdłuż budynku głównego pozwoliła uzyskać 170 dodatkowych łóżek, powstał również budynek administracyjny, którego część wykorzystano na pracownie bakteriologiczną. W kolejnych latach uruchomiono takie oddziały jak: chirurgia urazowa, anestezjologia, urologia, z oddziału zakaźnego wydzielono oddział gruźliczy, oddział chorób wewnętrznych podzielono na dwa oddziały.

W latach 1950 – 1952 szpital otrzymał gospodarstwo rolne w Nowym Sączu, Falkowej oraz w Dąbrowie o powierzchni 47,5 ha, co zapewniło stałe zaopatrzenie w owoce, jarzyny i częściowo w mięso. Rok 1969 zapoczątkował kolejne inwestycje. .Powstaje m. in. 5-kondygnacyjne skrzydło budynku głównego oraz wiele pomieszczeń zaplecza szpitalnego, kuchnia, pralnia, kotłownia, centralną tlenownię.

1965 r. szpital zatrudniał 32 lekarzy medycyny, 18 stażystów i lekarza dentystę, oraz 60 pielęgniarek. W kolejnych latach liczba osób pracujących systematycznie wzrastała. W roku 1970 zatrudnionych było 36 lekarzy i 123 pielęgniarki, w tym 100 o pełnych kwalifikacjach.

1975 r. Szpital Miejski otrzymał status Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego oraz pełnił również funkcję Zakładu Opieki Zdrowotnej dla Nowego Sącza, Starego Sącza oraz 11 gmin. Opiekę podstawową sprawowały od 1977 r. trzy miejskie przychodnie, które udzielały również pomocy ludności wiejskiej najbliższych gmin.

1976 roku szpital posiadał 12 oddziałów: chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, chirurgii urazowej, ginekologiczno – położniczy, pediatryczny, noworodków, neurologiczny, laryngologiczny, urologiczny, zakaźny, gruźliczy, intensywnej opieki medycznej, a w kolejnych latach powstał oddział intensywnego nadzoru kardiologicznego, chirurgii dziecięcej oraz stacja dializ z nefrologią. W latach 1976 – 1989 wrosła liczba miejsc o kolejnych 61 łóżek, a oddany do użytku w 1990 r. nowy budynek dla oddziału ginekologiczno – położniczego pozwolił na wzrost ilości miejsc do 689.

W styczniu 1999 r. szpital przemianowano na Samodzielny Publiczny Zakładem Opieki Zdrowotnej im. Jędrzeja Śniadeckiego, którego organem założycielskim jest Województwo Małopolskie jako jednostka samorządu terytorialnego. Placówka posiada drugi poziom referencyjności. W 2002 roku szpital został przyjęty do Krajowej Sieci Szpitali Promujących Zdrowie.

2004 r. szpital po raz kolejny zmienił nazwę na Szpital Specjalistyczny im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu.

Patron

Jędrzej Śniadecki (chemik, biolog, lekarz, filozof) urodził się koło Żnina 30 listopada 1768 r., zmarł 12 maja 1838 r. Pochodził z osiadłej w mieście podupadłej rodziny szlacheckiej.

Naukową karierę  rozpoczął pod okiem i opieką brata, Jana Śniadeckiego. W latach 1781 – 1787 był uczniem Szkół Nowodworskich w Krakowie a w roku 1786 rozpoczął studia w Szkole Głównej Koronnej. Wśród wielu zajęć i zainteresowań w trakcie studiów największą uwagę poświęcał medycynie.

W 1791 r. Śniadecki za namową  brata wyjechał do Pavii, Italia, gdzie m. in. studiował chemię i fizykę i tu w 1793 r. uzyskał doktorat z medycyny. Kolejne lata spędził w Londynie i Edynburgu gdzie doskonalił się w chemii, chirurgii i historii naturalnej.

Po powrocie do kraju w 1796 r. zatrudniony został na Uniwersytecie Wileńskim gdzie wykładał chemię i farmację na wydziale medycznym. Był jednym z pierwszych uczonych wykładających chemię po polsku. 

 

Od samego początku Śniadecki rozwinął bardzo szeroką działalność dydaktyczną i naukową. Jako profesor Uniwersytetu zasłynął z prowadzenia wykładów w sposób przystępny, prosty, dzięki czemu jego wykłady cieszyły się wielką popularnością. Napisał podręcznik akademicki „Początki chemii” obowiązujący zarówno na uczelniach polskich jak i zagranicznych. Największą sławę przyniosło mu dwutomowe dzieło „Teoria jestestw organicznych” (1804-1811), która swoim nowatorstwem znacznie wyprzedziła ówczesny poziom nauk przyrodniczych. Natomiast Praca „O fizycznym wychowaniu dzieci” zapoczątkowała wprowadzenie do szkół wychowania fizycznego. Wkrótce zasłynął również jako świetny lekarz, gdyż prowadził rozległą praktykę lekarską.

Dla uczczenia zasług Jędrzeja Śniadeckiego jako chemika, Polskie Towarzystwo Chemiczne wybiło specjalny medal, który przyznawany jest najwybitniejszym polskim uczonym, reprezentującym tę dyscyplinę naukową.

W 1806 roku Jędrzej obejmuje stanowisko prezesa Towarzystwa Naukowego Lekarskiego, na które to wybierany był ośmiokrotnie, ostatni raz w 1836 r.

Śniadecki przejawiał także pewne zacięcie satyryczne, był jednym z założycieli Towarzystwa Szubrawców (1817) powołanego do poprawy obyczajów społeczeństwa. Działał tam pod pseudonimem „Sotwarosa” – litewskiego boga słońca. W tym okresie opublikował głośny cykl felietonów satyrycznych pt. „Próżniacko – filozoficzna podróż po bruku”, godzących w ciemnotę i zacofanie społeczeństwa polskiego.

W lutym 1827 roku Jędrzej Śniadecki objął stanowisko profesora i kierownika kliniki medycznej Uniwersytetu Wileńskiego, które piastował przez 11, lat aż do zgonu. Wykłady Jędrzeja, profesora medycyny cieszyły się ogromną sławą. Wyrazem szacunku i przywiązania była owacja studentów z wygłoszeniem wiersza ułożonego na jego cześć oraz ofiarowanie popiersia w dniu jego imienin, a także powołanie go w 1837 r. na członka honorowego przez Akademię Medyko – Chirurgiczną w Petersburgu.

Jędrzej Śniadecki zmarł  11 maja 1838 r. W pogrzebie wzięło udział ponad 20 tysięcy ludzi różnego stanu. Swemu mistrzowi studenci za miastem usypali kopiec z krzyżem, który zwany jest Jędrzejówką. Pochowany został na cmentarzu we wsi Horodniki koło Bołtupia.

Wybierz język
Kontrast
Wielkość czcionki